
Nicole Scherzinger schittert in Jamie Lloyds filmische bewerking van Sunset Boulevard
Als je op zoek bent naar een traditionele uitvoering van het Musical van Andrew Lloyd Webber uit 1993, kijk dan nu maar even de andere kant op
Anya Ryan, 12 december 2023
Sunset Boulevard, geregisseerd door Jamie Lloyd - een van de meest vooruitstrevende geesten van het theater - pakt de donkere elementen van de show en tovert ze om tot iets waanzinnig groots. Werkt het? Nou ja, niet altijd – maar het is zeker een show met een duidelijke, originele visie.
Sunset Boulevard, gebaseerd op de film van Billy Wilder, vertelt het verhaal van de worstelende scenarioschrijver Joe Gillis, die een relatie krijgt met de oudere, in verval geraakte filmster Norma Desmond. In de productie van Lloyd zijn we helemaal ondergedompeld in de wereld van de zwart-witfilm. Aan het begin en aan het einde van de voorstelling verschijnen de aftiteling op schermen zo groot als in de bioscoop. De ingewikkelde Hollywood-decors uit eerdere versies van deze show zijn verleden tijd. In plaats daarvan laat Lloyd bijna alle ontwerpelementen weg. Het podium is leeg – en alles is gehuld in monochrome tinten.
Midden op deze grijstintenfoto staat een ster: Nicole Scherzinger als Norma. Ze draagt een strak zwart nachthemd en wordt gevolgd door een cameraman. Haar verwrongen gezichtsuitdrukkingen worden op gigantische schaal op schermen boven het podium geprojecteerd. Het is best een geniale castingkeuze om een beroemdheid die op eigen kracht succesvol is, te laten spelen als een personage dat worstelt met het verlies van haar roem - en die ironie ontgaat Scherzinger niet; ze werpt dan ook regelmatig veelbetekenende blikken naar het publiek. Maar ze is ook een getalenteerde actrice met een ijzersterke zangstem. Scherzinger sluipt op blote voeten over het podium en staat altijd op het punt om helemaal uit zijn dak te gaan. Haar tekst komt eruit als sarcastische grommetjes – soms gaat ze zo helemaal op in haar rol dat ze er bijna bezeten uitziet.
Als de jongere schrijver, Joe, zorgt Tom Francis voor wat houvast in deze verder nogal vreemde, door horror geïnspireerde productie. Hij speelt het wat conventioneler, maar laat zich wel meeslepen door de humor van zijn personage. Tegelijkertijd is zijn vertolking van Lloyd Webbers iconische muziek bijna foutloos. Francis zit er tussenin: enerzijds wil hij Norma verlaten om zijn eigen leven te leven, anderzijds moet hij bij haar blijven. Het lijkt wel alsof hij in twee richtingen wordt getrokken.
Maar eigenlijk is dit een show van de regisseur – en de cast, hoe bekwaam ze ook is, bestaat eigenlijk alleen maar uit zijn marionetten. Francis opent het tweede bedrijf met een gedurfde en krachtige vertolking van het nummer ‘Sunset Boulevard’. Maar onze verbazing wordt afgeleid door de ongelooflijke enscenering waarbij hij het theater verlaat en de straat op loopt. Het hele verhaal wordt via videobeelden aan het publiek getoond, iets wat ik nog nooit eerder op een West End-podium heb gezien. Als je de show om welke reden dan ook gaat bekijken, laat het dan om dit moment zijn.
En toch, ondanks al die slimme trucjes en stijl – er ontbreekt nog steeds iets. Omdat het ontwerp zo de overhand neemt, komen we nooit echt tot de kern van dit verhaal over ouder worden en verloren liefde. Het is echt een indrukwekkend tafereel, maar je kunt niet anders dan weggaan met de gedachte: waar was dit allemaal goed voor?