Krok ku dumie - najlepsze queerowe spektakle na West Endzie

„Slave Play”

Jeśli właśnie chcesz się rozgościć, to lepiej tego nie rób. Ta sztuka, napisana przez płodnego twórcę Jeremy’ego O. Harrisa w czasie studiów na Yale, to pod każdym względem niepokojąca opowieść. W trzech aktach Jeremy opowiada historię trzech par międzyrasowych i ich eksperymentów z terapią seksualną z okresu przed wojną secesyjną. Chociaż jedna z par rzeczywiście jest w związku homoseksualnym, to nawet ogólna fabuła porusza temat zgody na seks, balansuje na granicach właściwego zachowania seksualnego i zręcznie wplata historię napaści seksualnych w relacjach pan–niewolnik w Ameryce sprzed zniesienia niewolnictwa.

O. Harris, który sam określa się jako gej, wniósł do tej historii sporo własnych doświadczeń, poruszając delikatne tematy poprzez bezkompromisowe przedstawienie rzeczywistości. Ta sztuka odegrała kluczową rolę pod wieloma względami – nie tylko dla dramaturdzy, ale dla całej społeczności czarnoskórych i LGBTQA+. Pierwszy publiczny pokaz we wrześniu 2019 roku był jednocześnie początkiem spektaklu „Black out”. Mimo że w 2021 roku zdobył rekordową liczbę 12 nominacji do nagród Tony, nie przywiózł do domu żadnej statuetki. Na szczęście dla O. Harrisa nie przeszkodziło to, by ten serial stał się gorącym tematem dyskusji.

& Juliet

Dla kanadyjskiego pisarza Davida Westa Reada to nie jest jego pierwszy raz. Jego przełomowy serial Schitt’s Creek jest powszechnie uważany za świętego Graala reprezentacji osób queer w branży medialnej. Ale ta nowa wersja klasycznej historii miłosnej Szekspira jest inna. Musicale w stylu Jukeboxa jest radosna, pełna energii i ma wszystko, czego można oczekiwać od historii o dorastaniu. Julietka nie jest tu żadną damą w opałach wiszącą na balkonie – jest na wycieczce do Paryża ze swoimi najlepszymi przyjaciółkami.

Jedną z nich jest May – postać niebinarna, w którą wciela się trans-niebinarny artysta Justin David Sullivan. Ta produkcja nie tylko świetnie radzi sobie z nowym spojrzeniem na stereotypy dotyczące płci, ale robi to z wielkim szacunkiem. Ich droga do samoakceptacji i odnalezienia własnego głosu została pięknie przedstawiona w porywających numerach muzycznych. Nie tylko muzyka pop sprawi ci radość – ten spektakl jest naprawdę otwarty na wszystkich, a wielu członków obsady i ekipy nie identyfikuje się z binarną tożsamością płciową.

Cholerni faceci

Ta urocza sztuka Joe Dipietro jest adaptacją równie śmiałej Klasyki z 1897 roku, La Ronde autorstwa Arthura Schnitzlera. Mimo tego, że tytuł może sugerować coś innego, w scenariuszu w dużej mierze uniknięto pokazywania nagości – wszystkie sceny intymne rozgrywają się w ciemności. Zamiast tego skupia się na emocjonalnej podróży dziesięciu mężczyzn, którzy wdają się w powiązane ze sobą seksualne przygody. Głównym motywem jest seksualna sztafeta, która prowadzi nas do prostytutki, żołnierza, nauczyciela, ucznia, żonatego faceta, finansisty, gwiazdy porno, dramaturda, aktora, dziennikarza i z powrotem. Każda postać jest w pełni wyprofilowana i przedstawia szeroki wachlarz form ekspresji seksualnej. Różnią się też pod względem charakteru swoich związków – jedni wolą monogamię, a inni czerpią radość ze swojej seksualnej swobody. Przez ponad 14 lat, odkąd sztuka jest wystawiana, ten nagrodzony Tony’em dramaturg zadbał o to, by jego dzieło nie straciło na aktualności. A jego wytrwałe starania zaowocowały zabawnym i szczerym obrazem randkowania w XXI wieku.

Niefortunne - Musicale

Ursula, ta diabelska morska czarownica, od dawna jest postrzegana jako symbol buntu wobec społeczności queerowej. Jak powszechnie wiadomo, Disney bezczelnie podkradł jej pomysł od popularnej drag queen Divine, nawet nie zapytawszy „jak to wymyśliłaś?”. Ta muzyczna parodia to Daniel Foxx i burzliwa reakcja społeczności LGBTQA+. Wśród długiej listy pokrzywdzonych postaci queerowych, które były oczerniane na ekranie, Ursula jest postacią legendarną. W tym zabawnym, przebojowym musicalu odzyskuje swój tron jako bezwzględna, honorowa ikona w rozmiarze plus size. Wśród morza wesołych morskich stworzeń, przezabawnych tekstów piosenek i olśniewającej obsady twórcy z wielką pasją składają hołd wszystkim ikonom queerowym, które mogłyby kiedyś zaistnieć. A jakby tego było mało, samą Ariel gra charyzmatyczna drag queen River Medley (znana z programu RuPaul’s Drag Race). Ariel jest pełna pożądania, Ursula pogardliwa, a publiczność zdecydowanie pęka ze śmiechu!

Wszyscy mówią o Jamie

W większości przypadków często trudno jest znaleźć cheerleaderki, które chciałyby opowiedzieć swoje historie. Ale nie dla Jamie’ego Campbella. Brytyjska drag queen, znana też jako Fifi la True, nie wahała się przeprowadzać wizyt u producentów w całym Londynie, aż jej historia pojawiła się w serialu BBC Extraordinary Me. Właśnie w ten sposób Tom MacRae znalazł inspirację do swojego przełomowego musicalu.

Mając zaledwie 16 lat, Jamie postanowił, że chce zostać drag queen. I mimo że doradca zawodowy powiedział mu, że to nierealne, młody Jamie nie poddał się. Podczas swojej podróży spotkał łobuzów, byłą drag queen, rozczarowanego ojca i sztywne społeczeństwo. Ale jego kochająca mama i bliska przyjaciółka Pritti pomagają mu pokonać wszelkie przeciwności losu. Ten ujmujący musical pokazuje, że radość z akceptacji zaczyna się w domu.

Sześć - Musicale

Nie dziwi, że wiele opowieści queerowych to nowe interpretacje przestarzałych historii. Jedną z nich jest historia sześciu pechowych żon Henryka VIII. To smutne losy, które spotkały każdego z nich – złamane serca, rozwody i ścięcie – stały się inspiracją dla tego komediowego koncertu popowego. Królowe obaliły historię i zajęły należne im miejsce w królestwie miłości. Ten musical, nagrodzony nagrodą Tony, zawiera sporo motywów queerowych, ale świetnie radzi sobie, jeśli chodzi o reprezentację. Jeden z autorów, Toby Marlow, określa się jako osoba niebinarna, a ta produkcja od dawna słynie z angażowania artystów queerowych. Ale przede wszystkim zespół twórczy, w tym Lucy Moss i Jamie Armitage, zebrał ogromne uznanie za to, że piętnuje patriarchalne narracje, promuje siostrzeństwo i przełamuje cykl przemocy.

Ulubione z zeszłego roku –

„Kinky Boots”

Zespół nagrodzony nagrodą Tony, blask, przepych i mnóstwo „Kinky Boots” łączą się, by przełamać wszelkie bariery w tym przebojowym musicalu. Historia opowiada o Charliem, który próbuje uratować fabrykę obuwia swojego ojca z pomocą pełnej życia drag queen Loli.

Kowboje

Ten nieoczekiwany hit zamienia surowy Dziki Zachód w idealne miejsce na seksualne przebudzenie. Faceci już odeszli, a na ratunek przybywa bandyta o tożsamości niebinarnej. Razem z kobietami pomagają podważać normy płciowe, wywołując tak bardzo potrzebną rewolucję.

Orlando

Sarah Ruhl zaadaptowała autobiograficzne dzieło Virginii Woolf, tworząc tę fascynującą opowieść o tożsamości płciowej. Główny bohater przemierza elżbietańską Anglię, przechodząc zaskakującą przemianę – zarówno pod względem płci, jak i emocjonalnym.

Najlepsi wrogowie

W tym intensywnym dramacie, opowiadającym o niezwykłych relacjach między konserwatywnym komentatorem a liberalnym, biseksualnym pisarzem w Ameryce roku 1968, wyraźnie widać charakterystyczny styl politycznych komentarzy Jamesa Grahama.

Es i Flo

Esme i Flo poznali się 40 lat temu i beznadziejnie się w sobie zakochali. Ale ta potajemna para musi zmierzyć się z nowymi problemami, bo u Es zdiagnozowano śmiertelną chorobę, a Flo musi zrobić wszystko, co w jej mocy, by uratować kobietę, którą kocha. Te dwie kobiety z trudem starają się dalej dzielić swoje życie, przeżywając miłość, stratę i cierpienie.