Lauren Weisberger podobno napisała „Diabeł ubiera się u Prady” w 2003 roku, opierając się na swoich doświadczeniach z pracy jako osobista asystentka Anny Wintour. W 2006 roku stał się kinowym hitem. W filmie tym Meryl Streep wcieliła się w rolę Mirandy Priestly, wpływowej redaktorki modowej, a Anne Hathaway zagrała Andy, nieświadomą niczego asystentkę, którą urzekł urok magazynu Mirandy. Film ten wzbudził ogromne zainteresowanie. Nawet po dziesięciu latach „Diabeł ubiera się u Prady” nadal jest częścią popkultury.

Jerry Mitchell, dwukrotny zdobywca nagrody Tony, znany z pracy nad takimi hitowymi musicalami jak „Legalna blondynka” i „Kinky Boots”, zajmuje się reżyserią i choreografią.

Film „Diabeł ubiera się u Prady” pozwolił nam zajrzeć za kulisy świata mody. Dlatego adaptacja teatralna musi dorównać poziomem scenografii i kostiumografii z filmu z 2006 roku, które zdobyły Oscara.

Stworzenie nieustannie zmieniającej się scenerii, płynnie przechodzącej od tętniących życiem ulic Nowego Jorku do eleganckich biur magazynu „Runway”, to niełatwe zadanie. Ale adaptacja teatralna nie pomija żadnego szczegółu – za scenografię odpowiada Tim Hatley, czterokrotny zdobywca nagrody Oliviera i nagrody Tony, znany przede wszystkim ze swojej pracy przy Życiu Pi oraz Powrót do przyszłości, który odpowiada za scenografię.

Gregg Barnes, trzykrotny laureat Nagrody Oliviera, znany przede wszystkim z pracy nad „Pół żartem, pół serio” oraz „Legalna blondynka”, wniesie do musicalu blask świata mody.