
Nicole Scherzinger błyszczy w filmowej adaptacji „Sunset Boulevard” w reżyserii Jamiego Lloyda
Jeśli szukasz tradycyjnej inscenizacji musicalu Andrew Lloyda Webbera z 1993 roku, lepiej odwróć wzrok już teraz
Anya Ryan, 12 grudnia 2023 r.
„Sunset Boulevard” w reżyserii Jamiego Lloyda - jeden z najbardziej nowatorskich twórców teatralnych – czerpie z mrocznych elementów spektaklu i przekształca je w coś niesamowicie rozległego. Czy to działa? No cóż, nie zawsze – ale to na pewno spektakl z jasną, oryginalną wizją.
Film „Bulwar Zachodzącego Słońca”, oparty na filmie Billy’ego Wildera, opowiada historię początkującego scenarzysty Joe Gillisa, który nawiązuje relację ze starszą, schodzącą z piedestału gwiazdą filmową Normą Desmond. W tej produkcji Lloyda zanurzyliśmy się z głową w świat kina czarno-białego. Napisy końcowe pojawiają się na ekranach wielkości kinowych na początku i na końcu przedstawienia. Zniknęły już te skomplikowane hollywoodzkie scenografie z poprzednich wersji tego spektaklu. Zamiast tego Lloyd rezygnuje z prawie wszystkich elementów stylistycznych. Scena jest pusta – a wszystko skąpane jest w monochromatycznych odcieniach.
W samym środku tego wyblakłego obrazu widać gwiazdę – Nicole Scherzinger w roli Normy. Ma na sobie obcisłą czarną koszulkę nocną, a za nią idzie kamerzysta. Jej zniekształcone miny są wyświetlane w ogromnej skali na ekranach nad sceną. To całkiem sprytny pomysł, żeby obsadzić prawdziwą gwiazdę w roli postaci zmagającej się z utratą sławy - a ta ironia nie umknęła Scherzinger, która często rzuca publiczności znaczące spojrzenia z ukosa. Ale jest też utalentowaną aktorką z głosem silnym jak stal. Scherzinger krąży po scenie boso i zawsze wydaje się, że za chwilę wpadnie w szaleństwo. Swoje kwestie wypowiada sarkastycznymi pomrukami – momentami tak bardzo wczuwa się w swoją postać, że wygląda, jakby była niemal opętana.
Tom Francis, grający młodszego z pisarzy – Joe’ego – dodaje trochę realizmu do tej skądinąd dziwnej, inspirowanej horrorami produkcji. Gra trochę bardziej tradycyjnie, ale świetnie oddaje humorystyczną stronę swojej postaci. Jednocześnie jego wykonanie kultowej partytury Lloyda Webbera jest niemal bezbłędne. Francis, rozdarty między chęcią opuszczenia Normy, by żyć własnym życiem, a potrzebą pozostania z nią, wygląda, jakby coś go rozrywało na dwie strony.
Ale tak naprawdę to spektakl reżysera – a obsada, choć utalentowana, to po prostu jego marionetki. Francis otwiera drugi akt odważnym i pełnym mocy wykonaniem piosenki „Sunset Boulevard”. Ale nasze zdumienie skupia się teraz na niesamowitej inscenizacji, w której on opuszcza teatr i wychodzi na ulicę. Całość jest pokazywana widzom za pomocą nagrań wideo – to coś, czego jeszcze nigdy nie widziałem na scenie West Endu. Jeśli masz zamiar obejrzeć ten spektakl z jakiegokolwiek powodu, niech to będzie właśnie ta chwila.
A jednak, mimo tych wszystkich sprytnych sztuczek i stylu – wciąż czegoś tu brakuje. W tym całym szaleństwie związanym z oprawą graficzną nigdy tak naprawdę nie docieramy do sedna tej opowieści o starzeniu się i utraconej miłości. To naprawdę niesamowity widok, ale nie możesz się powstrzymać od myśli: po co to wszystko było?